11 پیشنهاد اتاق بازرگانی تهران برای احیای صنعت فولاد

به گزارش اقتصاد معاصر؛ اتاق تهران در گزارشی تحلیلی اعلام کرد: صنعت فولاد ایران با تولید سالانه حدود 31.9 میلیون تن و قرارگیری در رتبه دهم جهانی، یکی از ستون‌های اصلی اقتصاد صنعتی کشور به شمار می‌رود. با این حال، این صنعت طی سال‌های اخیر با مجموعه‌ای از مشکلات ریشه‌ای شامل عدم توازن زنجیره ارزش، کمبود مواد اولیه، فرسودگی فناوری، محدودیت‌های انرژی و زیرساختی، ضعف اکتشافات، نظام قیمت‌گذاری ناکارآمد و مداخلات دولتی روبه‌رو بوده است.

تحریم‌های بین‌المللی و در ادامه، آسیب‌های ناشی از حملات نظامی به زیرساخت‌های تولیدی نیز این چالش‌ها را تشدید کرده‌اند.

براساس این گزارش با وجود آسیب‌ها، تجربه جهانی نشان می‌دهد که صنایع مادر در صورت برخورداری از حکمرانی داده‌محور، مدیریت بحران و بازمهندسی فرآیندها، توان بازیابی و تداوم تولید را خواهند داشت. بر همین اساس، اتاق بازرگانی تهران در این گزارش نقشه راهی چندسطحی را پیشنهاد کرده که بازه‌های زمانی کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت را پوشش می‌دهد.

مهم‌ترین پیشنهاد‌های 11 گانه:

-فعال‌سازی سازوکار مدیریت متمرکز بحران و تخصیص هدفمند فولاد در زنجیره توزیع با اتکا به حکمرانی داده‌محور.

-تسهیل تجارت و کاهش موقت تعرفه‌ها برای تأمین اقلام فولادی تخصصی مورد نیاز صنایع پایین‌دستی.

-گسترش شبکه تأمین غیرمتمرکز با استفاده از ظرفیت واحد‌های متوسط، نورد‌های خصوصی و ذوب‌های القایی.

-اختصاص خطوط اعتباری فوری و تضمین دسترسی پایدار به انرژی برای واحد‌های کوچک و متوسط.

-بازپیکربندی شبکه حمل‌ونقل و بازسازی اولویت‌دار زیرساخت‌های آسیب‌دیده با ابزار‌های متنوع تأمین مالی.

-تغییر الگوی توسعه صنعتی از تمرکزگرایی به استقرار شبکه‌ای واحد‌ها در سراسر کشور.

-ایجاد ذخایر راهبردی مواد اولیه معادل حداقل یک سال نیاز واحد‌های تولیدی.

-تسهیل تأمین مالی بازسازی واحد‌های آسیب‌دیده از طریق مداخلات حمایتی دولت.

-تقویت مشارکت بخش خصوصی در سرمایه‌گذاری معدنی، به‌ویژه در حوزه اکتشاف.

-بازآرایی جغرافیای صنعتی فولاد با توجه به بحران آب و تمرکز بر استقرار واحد‌های جدید در نواحی ساحلی.

-تنوع‌بخشی به سبد انرژی و بهینه‌سازی مصرف به‌منظور ارتقای تاب‌آوری عملیاتی صنعت فولاد.

این گزارش تأکید می‌کند که اجرای هماهنگ این راهکارها، می‌تواند ضمن افزایش تاب‌آوری صنعت فولاد در برابر شوک‌های آینده، بهره‌وری و رقابت‌پذیری این صنعت کلیدی را در سطح ملی و منطقه‌ای ارتقا دهد.